Estetik ders zamanlayıcısı

Estetik, bakması ucuz demek

Kelimeyi moodboard çağrışımlarından soy. Burada güzel demek değil. Şu demek: bu ekran benden hiçbir şey istemiyor.

Bütün zamanlayıcılar aynı hızda sayıyor, yani aralarındaki fark dakikayla ölçülmüyor. O şeye bakmanın sana neye mal olduğuyla ölçülüyor — ve o fatura, tam da başlamamak için bir sebep aradığın anda geliyor. Sevdiğin zamanlayıcı, pazarlık etmeden açtığın zamanlayıcıdır.

Kol mesafesi testi

Telefonu seans boyunca gerçekten duracağı yere koy — masanın öbür ucuna ya da monitöre yaslanmış, bir metre uzağa. Şimdi öne eğilmeden ve eline almadan kalan süreyi oku. Bir kadranın geçmesi gereken beş şey:

1. Bir saniyeden kısa sürede okunuyor. Gözünü yeniden odaklaman gerekiyorsa telefonu eline alacaksın. Seanslar telefonu eline almakla bitiyor.
2. 05:00 ile 50:00 arasında belirsizlik yok. İnce başlık yazı tipleri küçük boyutlarda bunu beklediğinden daha sık yapıyor.
3. İlerleme göz ucuyla okunuyor. %20'de duran bir halka çevresel görüşle okunuyor. Rakamlar okunmuyor.
4. Kıpırdamasını istemediğin hiçbir şey kıpırdamıyor. Büyüyen bitkiler, savrulan parçacıklar, nefes alan gradyanlar — değişen her şey birkaç saniyede bir senden bir göz hareketi çekip alıyor ve her biri ayrılmak için bir fırsat.
5. Ekranda karar yok. Görünen bir Atla düğmesi, bir Pro rozeti, bir mağaza simgesi: her biri, durman için sürekli açık duran küçük bir teklif.

Çoğu zamanlayıcı bunlardan ikisinde kalıyor ve kaldıkları ikisi genelde son ikisi.

Zamanlayıcı tam ekran mı olmalı, küçük bir widget mı?

İki dürüst cevap, çünkü iki durum var. İş telefondan uzaktaysa tam ekran kazanıyor — kâğıt, kitap, dizüstü. Telefon telefon olmaktan çıkıyor ve üstünde rakam olan bir mobilyaya dönüşüyor. İş aynı cihazdaysa widget ya da Live Activity kazanıyor, çünkü çalışmak için terk etmen gereken tam ekran bir zamanlayıcı, görmeyi bıraktığın bir zamanlayıcıdır.

Karar kuralı tek soru: yaptığın iş bu ekranda mı? Öyleyse köşe. Değilse tam ekran.

Gece koyu bir zamanlayıcı daha mı iyi?

Işığı kapalı bir odada 23.40'ta, parlaklığı %80 olan beyaz bir dikdörtgen rahatsız edici ve seansları bitiren şey rahatsızlık. Gece koyu bir kadran kullanmanın bütün gerekçesi bu ve arkasında bir araştırmaya ihtiyacı yok.

Burada mavi ışıkla ilgili bir rakam gelmeyecek — dolaşımdaki sayılar kulağa geldiklerinden çürük ve 23.40'taki pratik sorun spektrum değil, parlama. Ters yönde tek bir çekince: okuma araştırmasının eskiden beri duran bir bulgusu var, açık zemin üzerinde koyu metin uzun okumalarda daha kolay; ama bu paragraflar üzerinde ölçülüyor. Geri sayım dört karakter ve dört karakter dört paragraf gibi davranmıyor.

Ormana karşı gerekçeler

Oyunlaştırılmış zamanlayıcılar işe yarıyor. Bu tartışmalı değil — jetonlar, ağaçlar, evcil hayvanlar ve sıralamalar insanları başlatıyor; bazı insanlar için alışkanlığın var olma sebebi zaten onlar. İki maliyeti var ve ikisi de gecikmeli geliyor.

Ödül amaca dönüşüyor. Seans bir kez jeton için yapılmaya başlandığında, seansın değeri jetonun değeri kadar oluyor ve jetonlar tahmin edilebilir bir takvimle sıkıcılaşıyor. İş de bunu telafi etmek için daha ilginç hâle gelmiyor.

Ve her süs, okunacak bir şey daha demek. Mağazası, seviyesi, para birimi ve ilerleme çubuğu olan bir ekranda baktığın şey olmak için yarışan dört şey var ve yalnızca biri kalan süre. İlk maliyetin daha keskin bir hâli var: oyun, kötü bir günü kayba çeviriyor. Kapıyı açtığın için ölen bir ağaç, kapıyı açmanın cezası.

Bunların hiçbiri griyi seç demek değil. Karşılığında bir şey istemeyen süsü seç demek: sevdiğin bir renk, odaya yakışan bir kadran, bir arka plan sesi. Skor tablosu iliştirilmemiş süs bedava.

Görüntünün hiç önemi olmadığı zaman

Bazı insanlar zamanlayıcıya hiç bakmıyor. Kuruyorlar, telefonu ters çeviriyorlar ve ses gelene kadar çalışıyorlar. Onlar için yukarıdakilerin hepsi gürültü ve tek şart sesin mutfaktan duyulması.

Bazı insanların sistemin kendi yazı boyutlarına ihtiyacı var — Dynamic Type, artırılmış kontrast, VoiceOver. Orada tasarlanmış bir kadran yanlış araç, çünkü erişilebilirlik ayarları altında ilk bozulan şey genelde özel tipografi. Sade, boyutu değişebilen, yüksek kontrastlı bir gösterim o okurlar için bir düşüş değil. Çalışan tek şey o.

Adı konmaya değer bir başarısızlık biçimi: bu hafta kadranı üç kez değiştirdiysen çalışmıyorsun, dekorasyon yapıyorsun. Birini seçmek, bir kez yaptığın beş dakikalık bir iş. Test sıkıcı ve güvenilir — canın istemediği bir günde onu yeniden açtın mı? Bu kadranların hepsi yalnızca bunun üzerinden ölçülüyor.